หัวค่ำของวันหนึ่งเวลา 20.30 น.

คนที่เคยเดินร่วมเดินเส้นทางเดียวกันมาเกือบเป็นเวลา 2 ปี (สั้นไปไหม ? 55+)

เคยชอบอะไรเหมือนกัน เคยเข้าใจกัน เคยปรึกษากัน

เคยห่วงใยกัน เคยผูกพัน เคย เคย เคย แม้กระทั่ง เคยรักกัน

 

เมื่อมาเจอทางแยกที่มีทางเดินเพียงแค่ 2 ทาง 

 

ทางหนึ่ง กว้างพอสำหรับสองคน 

ส่วนอีก ทางหนึ่ง ไม่มีพื้นที่ให้อีกคนเลย

 

คนหนึ่งเลือกทางที่สอง

คนที่เหลือจึงตอนเดินไปทางแรก โดยไม่มีข้อแม้

(ม้อยากเดินไปด้วยกับคนนั้นมากแค่ไหน TT)

 

"การเดินทางไปบนทางที่กว้างพอสำหรับให้ใครมาเดินด้วย

แต่ต้องเดินไปคนเดียว...มันเหงา...หนาว...และทรมาน

เหมือนยืนอยู่บนขั้วโลกเหนือเพียงลำพัง

เป็นความทรมานที่อีกฝ่ายไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

ว่าได้ทำร้ายใจอีกคนไปยังไงบ้าง"

 

 

 

edit @ 24 May 2010 23:55:22 by Pront'